شب‌های فراق تو چه جانکاه گذشت            تا چـشـم بهـم زدیـم، نـاگـاه گذشت

خـالی شده آسـمـان من از مـهـتاب            ای ماه! ز رفتن تو یک ماه گذشت

محمد طه مؤمنی

مرد است، ببین! شهادتش هم غوغاست            او پـرچـم ایـسـتـادهٔ عـاشـوراسـت

در مشت گره کردۀ آن کوه، هنوز            فـریاد بـلـندِ مرگ بر آمـریکـاست

میلاد عرفان پور

داغی که به قلب ما نهادی، کم نیست            زخمی شده است قامت اما خم نیست

نـابـودی کل صـهـیـون و آمـریکـا            جـبـران نـخ عـبـای آقـا هم نیـست

داود رحیمی

چون عهد قدیم تو، دلت محکم بود            در هر غم و غصه دیدنت مرهم بود

ای راه تو و رسم تو مانـند حـسین            نام تو «شهید» در کنارش کم بود

محمدرضا‌ شفیعی

هـر چـنـد بــلا پـشـت بـلا مـی‌آیـد            یـک روز امـام عـصـر مـا می‌آیـد

غم نیست ستاره‌های ما را بکـشند            خـورشـیـد پس از سـتاره‌ها می‌آید

مریم بسحاق

ای دفـتر کار تو، همان سـنگـر تو            جـانـم بـه فـدای پـیـکـر پـرپـر تـو

هـیهـات! که زیر بار ذلـت بـرویم            سـوگـند به مـشـت لحـظـۀ آخـر تو

سمانه خلف‌ زاده

بنگر به قـیام سـرخ آن سرو رشید            با ظلم نکرد بیعـت و گـشت شهـید

از مشت گـره کـردۀ او روشن شد            سر داد و نداد دست در دست یزید

محمود حبیبی کسبی